چندي پيش روزنامه حزب الله طي يادداشتي مسئولين ستاد مبارزه باقاچاق كالا و ارز را به علت عقب نشيني در قبال آمار ارائه شده توسط ستا و پرونده هاي تحت پيگرد كه توسط همين نهاد شناسائي شده بودند ، مورد شماتت قرار داده بود اين عقب نشني را ضعف اشكار در ستاد خوانده بود. در اين ميان سه رويكرد ضعف اطلاع رساني، مديريت و هماهنگي قواي مطبوعه و نبود پيگيري لازم براي مجازات عوامل شناسائش شده،به ذهن خطور مي كرد. اما استعفاي رئيس ستاد مبارزه با قاچاق كالا و ارز دو فرضيه اول را كنار زد و عدم هماهنگي در بين قوه قضائيه، مجريه و ستاد مبارزه با قاچاق بيش از پيش آشكار شد. در حالي كه برخي از گمانه زني ها، استعفاي سردار نقدي كه همواره مورد توجه رهبري بوده است را فشار باند ها ي قاچاق به او و عدم همكاري ستاد مبارزه با مافياي گسترده قاچاق كالا و ارز مي پنداشتند ، اين قضيه در هاله عدم همكاري قوه قضائيه در پرونده بزرگترين بدهكار سيستم بانكي محو شد. دليلي كه هيچ گاه به اقناع اذهان عمومي منجر نمي شود. از طرفي پرونده هاي تحت پيگرد ستاد در يك سال و نيم گذشته مهر تائيدي بر فضار مضاعف مافياي گسترده قاچاق به نقدي و عدم همكاري اواست. كشف ميليون ها ليتر قاچاق سوخت، ماجراي بنادر جنوب و درگيري هاي پيش آمده در اسكله هاي بارگيري در سال گذشته ، پرونده بزرگترين بدهكار سيستم بانكي وهمچنين پرونده هاي قاچاق لوازن يدكي و شبكه بزرگ قاچاق پوشاك با حضور يكي از اعضاي منتسب به رايحه خوش خدمت و عدم پيگير لازم قوه قضائيه همگي دليلي براي اثبات اين مدعا هستند.

وقتي كه چند شب پيش برنامه«مستند چهار» مستند فيدل كاسترو را نشان مي داد، رضا رشيد پور را با رفيق دوست و فكر تنهائي شان رها كردم و رفتم سراغ فيدل. هنگامي كه از اصلاحات فيدل كمونيسم در كوبا مي شنديم و آن را با سخنان چند دقيقه پيش محسن رفيق دوست مقايسه مي كردم، علامت تعجب بالاي سرم نقش مي بست. اطلاحات ارضي و اقتصادي و اجتماعي كاسترو و مقاومت او با تحريم اقتصادي آمريكا و متحدانش شايد دسته كمي از 8 سال جنگ ما نداشت. جنگي كه انقلاب ما را به بدترين وجه تحت فشار قرار داده بود، اما كوبا مقاومت كرد و روساي جمهور ايالات متحده را يكي پس از ديگري پشت سر گذاشت. تا سر حدي كه ماندلا، كسي كه سياست مداران او را يكي از اعجوبه هاي قرن بيستم مي دانند، براي ديدار فيدل كاسترو از آفريقاي جنوبي لحظه شماري مي كرد. تا آنجائي كه انقلاب هاي تازه استقلال يافته آفريقاي جنوبي و آمريكاي لاتين كاسترو را پس از سقوط متحد و حامي اصليش ، گرباچف روسي به عنوان رهبري بلامنازع انتخاب كرده بودند و مناسبات تجاري برقرار مي كردند.كاسترو با تمام وجود مقاومت كرد و كوبا را به يكي از قدرت هاي آمريكاي لاتين تبديل كرد.... اما حالا خبري از او نيست، چندي پيش در روزنامه هاي دولتي كوبا ، فيدل 80 ساله ، رهبر حزب كومنيسم براي بار نخست تائيد كرد كه براي مقابله با خونريزي روده كه از ماه جولاي سال 2006 به آن مبتلا شده بود مجبور به كناره گيري از صحنه قدرت شد و همچنين تصديق كرد كه به مدت چند ماه با سرم تغذيه مي شده است. البته شنيده ها حاكي از آن است كه وضع كاسترو رو به بهبودي است ، اما به نظر نمي رسد كه او در آينده اي نزديك بتواند به صحنه سياسي كوبا بازگردد. همچنين گمان نمي رود قدرت سياسي رائول كاسترو، جانشين و برادر فيدل رو به تهديد باشد ، ولي مساله اصلي در حاكميت كوبا محافظه كاري رائول است. رائولي كه در بين روشنفكرها و هنرمندان و اقليت هاي كوبا اين نگرش را به وجودآورده است كه اوضاع كشور در حال تغيير است . در اين بين سخت گيري هاي رائول در مورد مخالفان كه مورد پذيرش فيدل قرار گرفته بودند، بيش از گذشته شده ، تا جائي كه دست كم سه روزنامه نگار مستقل زنداني شده اند و تعدادي از روزنامه نگاران خارجي هم اخراج. با استمرار اين سياست هاي چند گانه رهبر جديد كوبا ، آينده سياسي اين كشور در هاله اي از ابهام است. فقط كم مانده احمدي نژاد به تقليد از امام نامه اي به رائول بنوسيد وبعد از سلام و صلوات و تمجيد و تهديد، بگويد :« رائول عزيز ! به زودي پايه هاي حكومت كونيسم شما ، تنها در موزه لوور پاريس پيدا خواهد شد.... » يعني واقعا از اين كار ها از احمدي نژاد بعيد است!!؟؟

خبر خوش را نمي شود نقل نكرد... بايد دوستت را بيابي وتعريف كني برايش تا هم پياله شويد در شادي. درست مثل اس ام اس جديدي است كه به هر حال بايد بفرستيش براي دوستانت. توبه كرده اي و قول داده اي به خودت كه كنار بگذاري اس ام اس بازي را... اما نمي شود كاري كرد. اين هم يكي از پيمان شكني هاي روزانه مان...

... هردم كمرت زير بار غم و غصه خم مي شود، مي روي و مي نشيني كنار دوستت و توقع داري دلداريت بدهد. مي خواهي كه غم خوارت باشد و مونس تنهاييت .انگار نه انگار كه پيمان رفاقت بسته ايد و مرز غم و شاديتان محو است در جوهره همان پيمان رفاقت. گوئي فراموش كرده ايم كه در عيش و نوش و التذاذ روزانه هم همان رفيق هست كه بايد رفاقت كنيم برايش. اما مااز بيخ آدم هاي پيمان شكني هستيم... اين هم يكي از پيمان شكني هاي روزانه...

جائي در ويترين مغازه هاي پاساژ نيست كه از چشمانت آن را رصد نكرده باشند ... كا پاساژ را گز كرده اي و هماني را پيدا كردي كه باب ميلت است. با فروشنده دوئل مي گذاريد و جان پدر و مادر و هفت جد و چهارده نوه و نتيجه را به كذب و ريا به قسم مي گيريد كه مزنه را هزار توامن بالا و پائين كنيد. انگار نه انگار كه پيماني وجود دارد. انگار نه انكار وفاي به عهدي است و كذب هم سالب آن ... اين هم يكي از پيمان شكني هاي روزانه..